Friday, 6 November 2015

~Η μέρα μοιάζει νύχτα~


Φτύνω τη βιασύνη τους
Κυοφορώ την απελπισία τους
Κουβαλώ τη μιζέρια
Πενθώ τον χαμό τους
Υιοθετώ τα προβλήματά τους
Ώσπου να πονώ,να υποφέρω...
Οι πληγές μέσα μου ανοίγουν
σαν χτυπήματα μαστιγίου
σε γυμνή σάρκα...

Φοβάμαι...
Τσιρίζω στον ύπνο
Ουρλίζω στον ξύπνιο μου
Κανείς δεν ακούει
           Κανείς δεν καταλαβαίνει
                      Κανείς...





1 comment:

Unknown said...

Πολυ ομορφο το ποιημα ;) :*